Rivierbeelden (I)
De stem en de kennis van de inwoners van de Maasdorpen moet nadrukkelijker worden meegenomen bij het (hoog)waterbeheer in Limburg en de rest van het land.
Dat is een van de conclusies van een scriptie van Aukje Verbaan van de Universiteit Wageningen. Haar onderzoek is het resultaat van een uitgebreide zoektocht naar de verhalen en de rivierbeelden van de bewoners van de dorpen langs de Grensmaas tussen Maastricht en Roosteren.
Verbaan oordeelt dat de lokale kennis over de Maas langzaam maar zeker verdwijnt en daarmee ook een stukje verbondenheid en gemeenschapszin waarvoor de rivier in vervlogen tijden zorgde. De tijd dat de Maas voor werkgelegenheid zorgde, voedsel opleverde en zwemmen vanzelfsprekend was. En de tijd van de innige band met de bewoners aan de Belgische Maasoevers. De vervuiling van de rivier maakte een einde aan die verbinding tussen mens en rivier.
|
Mooi vergezicht langs de Grensmaas |
Rivierbeelden (II)
De uitvoering van het project Grensmaas zorgde voor een herontdekking van de Maas, maar ook verdriet over het verdwijnen van het traditionele rivierlandschap door de grindwinning. In de aanloop naar de uitvoering manifesteerde zich ook een (kennis)kloof tussen inwoners en de overheid: de kloof tussen emotie en wettelijke regeltjes. “De wensen en behoeften van de inwoners werden vaak genegeerd. Dat leidde tot machteloosheid en frustratie.”
In het gebied van de Grensmaas heerst dankbaarheid dat de ingrepen van het consortium tijdens het extreem hoogwater in de zomer van 2021 nieuwe overstromingen hebben voorkomen.
Ook zijn inwoners complimenteus dat de toegankelijkheid van de Maas verbeterd is door wandel- en struinpaden en de aanleg van fietspaden. En er heerst tevredenheid dat Consortium Grensmaas veel bewonersinitiatieven heeft ondersteund. |
